وقتی از ساسنگ حرف می‌زنیم، شاید اولین تصویر، جنگل‌های سبز و صدای آبشار باشد؛ اما برای مردم روستا، ساسنگ چیزی فراتر از یک مقصد گردشگری است.

پشت هر خانه قدیمی، هر کوچه و هر باغ، خاطره‌ای از سال‌های دور وجود دارد؛ روزهایی که زندگی با کشاورزی، دامداری، کار در باغ‌ها و دورهمی‌های خانوادگی گره خورده بود.

صدای آب، بوی هیزم، رفت‌وآمد در کوچه‌های روستا و قصه‌هایی که نسل به نسل نقل شده‌اند، بخشی از حافظه جمعی ساسنگ هستند. بسیاری از این خاطرات شاید جایی ثبت نشده باشند، اما در ذهن و زبان مردم روستا همچنان زنده‌اند.

حفظ این روایت‌ها اهمیت زیادی دارد؛ چون هویت یک روستا فقط در بناها و طبیعت آن خلاصه نمی‌شود. آدم‌ها، خاطرات و داستان‌هایشان هستند که به یک مکان روح می‌بخشند.

ساسنگ را می‌توان از زبان مردمش نیز شناخت؛ از خاطراتی که اگر امروز ثبت شوند، فردا بخشی از تاریخ این روستای جنگلی خواهند بود.